Storythai

คงจะเป็นไปไม่ได้ ที่ในโลกนี้จะมีคนที่ดีเลิศไปเสียทุกอย่าง
คงจะเป็นไปไม่ได้ ที่จะทำตัวให้ทุกๆคนพอใจในตัวเรา

ความคิดเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวบ่อยครั้ง แล้วมันก็ทำให้เรามีน้ำตาทุกที
เราไม่รู้หรอก ว่าใครจะเกลียดหรือรักเราบ้าง
"เพื่อน" เราแคร์เสมอ ห่วงทุกคน
สิ่งที่ทำได้ จะพยายามทำให้
ส่วนบางคน ถ้าเกินเยียวยา คงต้องห่างกันซะ

บางครั้งอาจทำให้คนอื่นไม่พอใจ
ทั้งอารมณ์ สีหน้า และท่าทาง
ด้วยที่เราเก็บอารมณ์ไม่เก่ง
แต่ก็ดีกว่าเสแสร้งทำพูดดี มิใช่ฤ

อารมณ์น้อยใจ มาหาเราบ่อยครั้ง
นิดๆหน่อยๆ ที่น่าจะใส่ใจกันบ้างมันไม่มี
กลับมีให้เพื่อนคนอื่นได้
ถูกที่เราจะต้องเข้าหาบ้าง แต่บ่อยครั้งที่เข้าหา
กลับไม่ได้ความสนใจเอาเสียเลย
ไม่สำคัญใช่ไหม ?

อาจจะสั้นไปนิด บรรยายออกมาไม่หมด
แต่ก็มาจากใจ ขอแค่รับฟังหรือเข้าใจก็พอ

ถ้าหวังกับเรามาก คิดว่าเราคงจะเป็นคนดี
ทำนู่นดี นี่เจ๋ง เป็นมิตรกับทุกคน
มันคงไม่ใช่หรอก เราเป็นแค่ "คนธรรมดา"